19 maio 2009

Anomalías

Frente a la idea del nacionalismo español de que el gallego, o cualquiera de las otras lenguas “periféricas”, son una anomalía en un país “naturalmente” castellano –al que, inexactamente, llaman español, como si las otras lenguas no lo fueran también-, frente a la idea de que las lenguas autonómicas, diferentes de la “nacional”, son un capricho de independentistas fascistoides, lo que yo considero verdaderamente anómalo es que haya gallegos que no quieran que el gallego, hablado con normalidad por más del 60% de la población en Galicia, no sea una lengua presente en la educación, en la administración o en la vida pública en igualdad -por lo menos- con el castellano. Y cuando digo derechos, no me refiero a algo nominal, sino a la posibilidad real de vivir íntegramente en gallego: no soy capaz de entenderlo. Han pasado ya muchos años de democracia, y sigo sin ser capaz ni de planteármelo; no entiendo que las abuelas, a estas alturas, sigan hablándoles castellano a sus nietos, aislándolos, como en cuarentena, de escuchar el idioma de los “pailanes”.
Esto sí que es una anomalía.
¿Podremos invertir esta situación? No lo sé, la verdad; en poco tiempo ya ni las abuelas hablarán gallego.

13 maio 2009

A contrapié

Lejos de aprovechar los años que lleva en el congreso en Madrid, el BNG se ha dedicado a hacer discursos erráticos y a sacar poco partido real de su situación de "bisagra"en el parlamento estatal, no digamos de sus coaliciones en Galicia. Pero, sobre todo, no ha convencido a nadie de que tiene un proyecto serio y que le puede plantar cara, políticamente, a cualquiera. Comparen vds., sin ir más lejos, la prestancia de Duran i Lleida con la insignificancia de un Jorquera opaco, sin brillo.
Pues bien, sería bueno que el BNG supiera aprovechar las oportunidades que, por el momento, le brinda su situación insitucional -digo por el momento por que la marginalización empezará a partir de las municipales, al tiempo- para convencer a los gallegos de que pueden gobernar por que saben hacerlo y por que proponen medidas entendidas y compartidas por la ciudadanía, a "clase traballadora" e as outras, que también son de Dios.
Ayer, mientras el resto de partidos con posibilidades de gobernar, a nivel estatal o autonómico, se esforzaban en trenzar un discurso orientado a aportar soluciones para paliar los efectos de la crisis, al santo de Jorquera lo que se le ocurre es pedirle a ZP que garantice el respeto al gallego, pobriño del, perseguido en su nazón. Saben de mi compromiso con la lengua gallega; conocen mi explícita defensa de la normalización lingüística entendida como discriminación positiva, de ahí que entenderán por que digo esto: ¡no es el momento!. ¿¡No se darán nunca cuenta!? ¿No serán capaces, ni siquiera de intuir, el mecanismo que opera en el gallego medio, que vota a Feij009 y se traga la bazofia de Galicia Bilingüe? Hagan un ejercicio de responsabilidad política y presenten medidas contra la crisis. Vds., que tienen economistas brillantes entre sus filas, asuman entonces ese compromiso, hagan pedagogía, pero sean realistas, trabajen para lo que la ciuidanía pide y necesita, y ella sabrá recompensarles (electoralmente, digo, no con trajes del Milano). No se empeñen en decirle a los paisanos, a los profesionales lo que tienen que hacer o pensar, no caigan de nuevo, en el mismo error.
Desde luego que el gallego se muere, desde luego que este domingo todos tenermos que salir a al calle. Pero el Debate del Estado de la Nación es otra cosa. Céntrense, por Dios.

12 maio 2009

La corbata y los Ducados

Llevo varias entradas intentando inteligir lo que se cuece en el nacionalismo gallego, sin éxito, como han podido constatar, pero insistiendo en la necesidad de una profunda reorientación de su mensaje político. Desde luego, ese posicionamiento debe fundamentar la acción política de un partido -vale, o una "fronte"- pero no es el único polo sobre el que debe pivotar su actividad. H e hablado aquí sobre otros aspectos, claves en el terreno político, puesto que conforman su praxis esencial y deben estar supeditados a una estrategia de penetración -en el caso del BNG también de permeabilización- en el electorado. Estos aspectos de gestión, casi diría, en términos puramente empresariales y anglosajones, de management, aunque no son suficientes, sí se antojan como necesarios, y cuestiones como el posicionamiento de la marca (política), la imagen que se proyecta, el tono del discurso, etc -en el blog de Fermín Bouza pueden conocer mejor, de la mano de un experto, todos estos resortes- resultan imprescindibles a la hora de afrontar cualquier cálculo político. Todo esto debería formar parte de una estructura conceptual que, bien cimentada, debería actuar como coadyuvante del contenido político, económico, social que tenga por fundamento una organización política. Pensar en otros términos, renunciando a toda esta "mercadotecnia política", es respetable, faltaría más, pero ajeno a cualquier tipo de enfoque realista de la política y de la democracia participa occidental, con los matices que, obviamente, puedan aplicar.
Esto viene a cuento, de nuevo -reconozco mi neurosis, no teman- por la elección de Guillerme Vázquez como Voceiro Nacional do BNG. Este señor, con todos mis respetos -líbreme Dios de negar su capacidad intelectual, de trabajo, su honestidad política, su compromiso-, ni por su ética ni por su estética puede ni siquiera plantearse de una manera seria alcanzar unos resultados, no ya solventes, sino mínimanente representativos. Con este señor, que no tiene carisma, no engancha, con estética de profesor de secundaria el BNG no llegará ni siquiera a contar en las encuestas, desaparecerá de los mapas.
Digo, entonces, volviendo a lo que me traía aquí, y siguiendo el post anterior: si ideológicamente el nacionalismo gallego diseña políticas para la prole de la máquina de vapor mientras lo que se discute aquí es cuando llegará el AVE a Galicia, y, por tanto, desecha cualquier posibilidad de anticiparse la debate de ideas, ¿dónde está, por lo menos, la renovación de rostros? ¿Dónde está el recambio gerenacional, la ilusión? ¿Para qué ha servido entonces este congreso?
En resumen, ¿piensa la militancia del BNG que este Sr. era lo mejor que les podía pasar? LLega el verano, y la pana da demasiado calor; y el Ducados cuesta ya como el rubio, así que nos pasaremos al Malboro.

10 maio 2009

Camiño da abstención

Abstención é a palabra que mellor define o meu estado de ánimo, político, quero dicir. Xa o decidira prácticamente –revisen os meus posts anteriores e poderano confirmar- pero a preferencia da militancia do BNG despexou as mínimas dúbidas que me puideran quedar: a nova "xeira", no canto de afondar na moderación e nun discurso realista e atractivo, xira de novo arredor da “emancipación nacional” como así o expresou textualmente o novo Portavoz nacional no seu discurso de "investidura", nin máis nin menos.
Pese aos esforzos do inxustamente defenestrado Quintana, que, sobre o temón que deixara un Beiras moito máis centrado que agora, verdadeiro precursor dun BNG moderno e con imaxe de goberno –por moito que agora tente o suicidio colectivo-, tentou imaxinar un BNG que se afastara desa imaxe reactiva e antisistema, proxectando un partido progresista, aberto a diferentes sensibilidades, e que apostara por unha estratexia política realista, a militancia do BNG decidiu onte, sen paliativos, Galiza Ceibe e Poder Popular.
Acabou a pouca esperanza que quedaba. Acabou a ilusión -nunca mellor dito- dun BNG alonxado de maximalismos ideolóxicos, centrado nos problemas da cidadanía, da "traballadora" e da outra (seica que non todos traballamos na Galicia?); afastada desa nomenclatura ("frontismo", "interclasismo", "sobernismo" e demáis "ismos") que arrepía ao persoal; dun partido -sí, partido!- con solucións concretas fronte a crise, o modelo produtivo, a estrutura do mercado laboral, ben razoadas e moito mellor comunicadas. Acabou o soño dun partido progresista galego feito á medida dun pobo desafecto, sen líderes.
A cousa está tan clara, cae tanto polo seu propio peso, é tan obvio, houbo tantas análisis, que non ven ao caso seguir comentándoo. Só queda velos desfilar polo barranco: mentras, a terra quere pobo.

29 abril 2009

Pinza

"Pachi" asegura que el objetivo del PSOE debe ser gobernar en solitario en 2009, obteniendo para ello al menos el 40% de los votos. Mientras ayer Feij009 le tendía la mano al PSdG.
En paralelo, al BNG le siguen pasando estos trenes decidiendo entre la dialectica hegeliana o un enfoque marxista postmoderno. O se ponen ya en el mapa o se van a repartir el "Risk" entre PP y PSOE.
¿No les huele esto a "pinza"? El tiempo dirá, pero el contador (de votos) empezará su vertiginoso descenso en las próximas europeas.

28 abril 2009

Oposicións "bilingües"

O presidente Feij009 Ven de comprometer, nun encontro en Madrid, que as vindeiras convocatorias de oposición na Galicia serán bilingües, seica a palabra de moda desta primavera-verano.
Noraboa Presidente! É un momento estupendo para garantir un dereito constitucional -este si que si- de todolos galegos: espero que iso tamen asegure que todos os funcionarios públicos na Galicia teñan a mínima competencia lingüística para atenderen en galego aos cidadáns que tamén o esixan, non si?

24 abril 2009

Quén teme á escisión?

Qué Unidade?! Para que, para Máis BNG, máis do mesmo?!
Por Dios!, acabai xa con esto, non o aturamos máis: nunca será posible, socio-políticamente falando, unha forza política maioritaria na Galicia que condense no mesmo barco a unha suma do que poderíamos chamar CiU+PSC+ERC. Ninguén no BNG pensara antes nesto? O BNG haberá de dicirlle aos seus votantes, actuais e potenciais, que quere ser, pero todo non o pode ser, os resultados dino claro.
Xa coñecen a miña opinión, imposible o experimento actual, que tirou bos réditos hai un tempo, pero xa non é posible actualmente, se queremos facer do galeguismo unha maioría social. Logo centremos.
E se centramos, o lóxico e que agromara, desas cinzas, unha forza de esquerda de clase, nacionalista e soberanista que ocupara un necesario espazo no noso país. Faría un bo favor aos nacionalistas da UPG, do EI, do MpB, FPG, AMI, e demáis, e axudaría a conformar un espazo socialdemócrata galego de seu.
Máis claro non o podo dicir.

21 abril 2009

A metáfora do aikido

Comentaba noutros post previos que a situación límite do galego esixe medidas urxentes. A dificultade, desta volta, é que, ademáis da negativísima coxuntura política e social, xa non hai marxe para o erro. De aí que haxa que enxergar unha estratexia que cualle de forma clara na cidadanía, tanto galego-falante como "sensible" ao galego, e, sobre todo, que non sexa entendida como algo "imposto".
Os resultados electorais ou un superficial pulso a opinión da rúa demostran sen moitos paliativos que a xente entende que o enfoque normalizador da anterior Xunta foi "agresivo" e que lesiona as "liberdades" (sic) de pais e cidadáns. Xa sei dabondo que, desde unha perspectiva seria e "científica", isto non ten xeito nin maneira, pero, como di aquel, éche o que hai: podemos seguir falando de mapas sociolinguísticos, deturpación, reintegracionismo, e todas esas "trapalladas" -en sentido figurado, digo- ou sermos pragmáticos e entender, dunha santa vez, que isto non é Catalunya.
Pois pensando nisto -extraños os mecanismos do cerebro humano- veuseme a cabeza o aikido (xuro que non adoito mirar as pelis de Steven Seagal), unha arte marcial nipona que, máis que en bater no rival, consiste en aproveitar a súa enerxía para tumbalo e vencelo; esto, aínda que non o crean, ten relación co que falabamos antes: sendo realistas, temos que asumir que algunhas das teses de Galicia Bilingüe teñen convencido a moitos galegos. Porén, penso que non vai rendible -non o ten sido- unha extratexia de confrontación, posto que a apelación a esa suposta "liberdade" ten demostrada a su eficacia, e ir na súa contra pode significar, para o cidadán de a pé, sermos uns "inquisidores da liberdade". Por tanto, pensemos no aikido e, aproveitando o traballo feito por GB, sigamos a estela do Bilinguísmo, máis desta volta, "real".
Qué supón isto?
  • Asumir con plena naturalidade o bilinguismo, rexeitando a idea dunha normalización "retroactiva" que proxecte a nostalxia dunha Galicia monolingüe.
  • Defender o pluralismo linguístico e a liberdade, e para iso asegurar, xa que logo, o ensino e a posibilidade "real" de viviren en galego.
  • Esixir ás forzas "non nacionalistas" a seren máis galeguistas, ao xeito "piñeirista" (un partido naciolista ou todos os partidos un pouco galeguistas?), véndose na obriga de aceptar sen remudas os plantexamentos de mínimos.
  • Convertir ao BNG, ou o que fique deles, nun partido que asuma as teses do bilinguismo tamén, mutatis mutandi do anterior, co cal desactivaríamos os ataques dos amigos de GB.

Nada máis, e nada menos, que normalizar o bilinguismo. De vez.

¿Alternativa?

Será la última vez que vuelvo a dar la lata con el dichoso tema, poco queda ya por decir y, me temo también, por hacer: prometido.
Ha ganado (va a ganar, quiero decir) la UPG y su Alternativa pola Unidade: ya conocen mi prescripción -partido estándar centrado y soltando lastre de Ducados y pantalones de pana- así que no voy a reiterarme, ni que decir tiene que nadie entiende como un partido comunista puede dirigir los destinos de un frente interclasista; esta estética, esta nomenclatura no resiste ya ni siquiera una charla de café entre estudiantes de 1º de Filosofía en Compostela. Pero es que lo del "compañeiro" Guillerme es de traca: ¿alguien en su sano juicio cree que este señor va a recuperar el voto urbano? Realmente se están volviendo locos.
Ya no queda ningún partido galleguista en nuestro país. Ya no hay alternativa, por que no es alternativa aquella posibilidad que no se postula como posible fuerza real de gobierno. Y es que esta Alternativa (pola Unidade), y perdonen mi triple redundancia, desterrará, por siempre jamás, cualquier vestigio de proyecto político autónomo para Galicia.

15 abril 2009

Imaxe

Gustoume moito o de nasty party, tanto que creo que merece máis atención por ser unha das chaves que poden explicar a non consolidación do nacionalismo como forza maioritaria na Galicia. Imos adicarlle un breve pero intenso post, desta volta acerca da imaxe que proxecta. Reparen, por exemplo, no estilo, na roupa dos nosos queridos representantes do BNG: u-las garabatas?
Pensaba eu en Bieito Lobeira, ao que mirei na tele hai cousa dun mes en Hai debate! na galega: sen entrar na sua capacidade dialéctica, ou na orientación radical do seu discurso, creo que o Sr. Lobeira é un tipo, guapo, ben parecido polo menos. Ademáis está delgado, ten o pelo cano e branco pero sen semellar maior, senón iso que dan en chamar "maduro". Non pensan que cun traxe gris pérola, entallado aínda que non moito, cunha camisa branca e unha garabata azul mariño semellaría un político máis fino, más "profesional", más "de confianza"? Quizáis deberiamos empezar por aí.
Por que, o que espera o electorado é xente cualificada e seria, con imaxe de xestor. Ao cabo, ao parlamento hase de ir como se debe. Por que para ir vestido de "troskista" hai tempo abondo nos consellos de UPG, non si?