24 novembro 2009

Mudamos o alugueiro

Renovarse ou morrer, amigos.

Marchamos a otras latitudes máis septentrionais, como non podía ser doutro xeito. Mais aquí as latitudes son virtuais, así que non se asusten. De hoxe en diante agardámolos nas terras de BLOGALIZA, con novo nome e novo blogue.

Vaian velo e desfruten. Só teñen que picar nesta ligazón:


Deica agora!

11 outubro 2009

¡TOD@S A COMPOSTELA!

En castellano, os pido a tod@s l@s galleg@s, que hablen gallego o castellano, a todos los españoles, a todos aquellos con cariño a su tierra, Galicia, acudan a esta manisfestación el próximo domigo en Santiago de Compostela.

Nuestra lengua, la que nos identifica como colectivo, como pueblo diferenciado del mapamundi, debe estar por encima de luchas partidarias, de ideologías.

Acudamos a reivindicar la LIBERTAD EN IGUALDAD con nuestra otra amadísima lengua, el castellano, para nuestra lengua autóctona, aquejada del cáncer de la diglosia. Vayamos...

"Deitado frente ao mar"

Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
de unha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bós que sofren longo
unha historia contada en outra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de todos os que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ao mar, ise camiño...

CELSO EMILIO FERREIRO
Longa Noite de Pedra

29 setembro 2009

As contas claras

Aínda que o Pachi Vázquez ande facendo xogos de maxia, a pouco que se mire as cousas son como son, e a xente non é parva.

Retomando a anterior entrada do blogue, o do topónimo xa cheira. Todo se amañaría se alguén estivese disposto a aceptar unha obviedade: o nome oficial –A Coruña- resposta a filosofía coa que se redactou unha lei de normalización que defende a asunción do galego como lengua propia –aínda que quizáis non sexa ésta a mellor denominación, o castelán, de facto, tamén o é-. Logo, cadaquen, como é lóxico, que lle chame La Coruña, La Corogne ou o que lle pete. Pero o topónimo oficial é, debe ser, penso eu, A Coruña. De seguro que nin este mínimo asinaría o animal de bellota de Negreira, mais penso que razonable abondo.

Outra volta, non se pode estar en misa e mais repicando. O dos socialistas galegos non ten amaño, ben é verdade. Son capaces de roubarche a carteira coa dereita e facerche un cariño coa esquerda, que se supón que é a boa – man, digo. “Ou arre ou xo”:se van estar na manifa en defensa, non o esquezan, dun marco legal de defensa e promoción activa do galego, non se pode xogar a facer a “galegada” de novo, co tema do topónimo, e andar asubiando e mirando para arriba. Cál é, logo, a excusa? Esa suposta “liberdade”?

Se fora así, e o fondo do problema fora unha cuestión de liberdade, de conflito de dereitos, a cousa é ben fácil: que asuma de cheo o rollo macabeo ese e que permita o(s) topónimo(s) en castelán tamén, que deixe a elección dos pais o ensino do galego, que non subvencione ás iniciativa empresariais, xornalísiticas, cidadáns en galego, cadaquen que faga o que lle pareza. A lei de supervivencia, e listo: así non adamos dando voltas.

Ou é que que queremos rabuñar votos por unha banda –a do BNG- e non perdelos pola outra –a alcaldía d’A Coruña? O que lle vai pasar ao PSdeG é que os vai perder todos. Bueno, todos non: na Coruña Negreira é o que vai tirar réditos, porque lles vai levar o asento en María Pita fixo, se non, ao tempo. Outra cousa éche a póla nacionalista, éstes seguirán apanpando e non serán quen de ver o carril de aceleración que lles están a regalar estes cheiñas do PSOE.

Así de triste é a política nesta nosa comunidade.

27 setembro 2009

Viejos recuerdos

La verdad es que esta mañana de domingo, soleada y agradable en Madrid, no he podido evitar ponerme nostálgico. Ustedes pensarán que dado que este blog habla gallego y respira Galicia, será cosa de la "morriña": ya se sabe, los gallegos, siempre pensando "na terriña". Pues no, no van por ahí los tiros.

El viernes leía con gran emoción en el Xornal que los socialistas gallegos iban a apoyar la manifa del 18 de octubre -valga esto como cuña publicitaria, por cierto- de la plataforma Queremos galego, vinculada al nacionalismo político y social. Alegría porque, como ya habrán constatado en otras entradas de este espacio, creo que la desactivación del mensaje de la derecha gallega sólo será exitosa si surge de la sociedad civil en todas sus diferentes manifestaciones, y esto parecía una muy buena nueva.

Pero, como decía al principio, es tiempo de añoranza, será por aquello del otoño y esas cosas. Porque si bien es cierto que la noticia que comentaba era alentadora, no he leído ninguna declaración pública del PSdeG que la confirme, aunque los socialistas coruñeses sí han tenido tiempo en la edición galega de El Pais para posicionarse. "¡Qué tiempos aquellos!", habrá pensado el alcalde Losada, que bien se vivía con Paco, eramos los amos de la city, y nos gastábamos las perras en hacer desaparecer cualquier vestigio gallego de nuestra ciudad.

Ahora comprenden porque me ha surgido la lagrimilla. Después de cuatro años de esperanza, de nuevas perspectivas, volvemos a lo de siempre. Esto es de chiste, la verdad. Porque si lo del PP forma parte de su esencia ideológica y lo del BNG es un serio problema de miopía política, en el PSdeG hay algunas cosas demasiado cómicas para tomárselas en serio: coaligados con el BNG desde las últimas municipales, se han visto obligados a moderar su discurso al respecto, y los coruñeses han (hemos) tenido que soportar una inédita modalidad de bilingüismo en el gobierno municipal, no ensayada todavía en Galicia: los socialistas en castelano y Tello y los bloqueiros en gallego, básicamente. Pero es que esta nueva vuelta de tuerca de Losada es para partirse. Que por cierto, viene de un análisis del PSOE local que convierte en obvio un sentimiento suyo del pasado: gana el PP porque la gente se siente represaliada por el gallego, así que lo que nos toca a nosotros ahora es volver a lo que siempre nos ha gustado La Coruña, Arteijo y tapas de rajo, y que no nos vean con los del BNG, que no nos van a dejar entrar en El Casino. Lo ha repetido Fermín Bouza una y mil veces: clases medias de origen rural con una patológica necesidad de reconocimiento social, incluso por encima del respeto a su esencia y origen familiar.

En resumen, que así no vamos a ninguna parte, que estamos en lo de siempre: seguimos con un sentimiento de culpa genético, que nos obliga a dar explicaciones sobre cosas que no deberían exigir ninguna explicación. Y dice el dicho castellano que "no se puede estar en misa y repicando", así que, señores del PSdeG, Pachi and Company, decídanse, por Dios. Y dejen esto, que nos hace mucho daño, aunque no lo crean.

¿Entienden ahora por que me he puesto nostálgico esta mañana de domingo?

15 setembro 2009

Pre-juicios

Los científicos sociales los llaman frames, marcos discursivos, diría yo, en castellano. No son más que esas grandes verdades irrefutables, evidentes, que forman parte de la agenda pública después de haber sido inoculados por los mass media, las organizaciones empresariales, la publicidad, los partidos políticos, y un largo etc que no vienena cuento enumerar: a modo de rápido ejemplo, recuerden aquello del "nacionalismo vasco = terrorismo", o el gag aquel que rezaba "el castellano está desapareciendo de las escuelas gallegas", y demás paparruchas del ramo. En fin, no me quiero enredar con esto: consiste, básicamente, en "colocar" un tema en la famosa "agenda" como si fuera una verdad revelada, independientemente de que sea una absoluta falsedad; lo que interesa es acotar el marco del discurso en esas premisas con el único objetivo de desestibilizar torticeramente los presupuestos del rival.

Pues bien, este marco es el que hay que quebrar, de una vez por todas, con respecto a nuestra lengua gallega, encerrada en las mazmorras de una derecha rancia y negadora que sólo quiere asolar nuestro país. Necesitamos pedagogía, y necesitamos llegar a todos, esta vez es imprescindible dar un paso definitivo hacia delante. Para luchar contra ese frame que nos atenaza, cualquier munición es buena. Ésta, que encontrarán en el youtube, es de las mejores que he visto recientemente: dejen lo que estén haciendo y disfruten, se divertirán y contarán con muchas más razones, más todavía, para continuar con esta pequeña lucha que nos dignifica como personas y como pueblo

10 setembro 2009

Sacando a cabeza

As miñas férias remataron coa chegada de setembro, mais os cambios que me trouxo este mes fan que non tivera tempo de me pasar antes por aquí : novo (e moito) traballo, así que menos tempo para a "troula", farase o que se poda.

Pouco hai que dicir co curso retomado; a "deconstrucción" do noso goberno segue en marcha, a oposición apampando, a sociedade "á galega", morna, e a economía sen comentarios. Un pouco aburrido, certamente. Poucas ganas, xa que logo, hai de darlle moitas volta ao tema, xa está falado e, ata que non haxa outras novas significativas, non haberá moito máis que comentar. Como eu teño pouco que aportar, propóñolles unha visita as novas ligazóns do blogue, duas propostas serias, moi serias, xustamente por estaren en chave de humor: desfruten, han rir e aprender.

E, para rematar, non querería marchar sen facerlles unha última recomendación: o magnífico Antón Baamonde encetou antes das vacación unha serie de artigos imprescindibles sobre o coruñesismo, as elites locais (e localistas) e o problema das clases dirixentes que, aínda que se centra na miña benquerida cidade, creo que pode ser extensible a todo o noso país, por desgraza: non a perdan, insisto.

Prometo voltar de contado, se non con "voz propria", alomenos con boas recomendacións: espero, logo, que teñan sorte e a leria do choio se estenda máis do esperado.

06 agosto 2009

Septiembre...

Probablemente, nos veamos en septiembre. También es posible que me deje caer por aquí, pero en Madrid el calor arrecia y me espera una importante metamorfosis en el que siempre ha sido un mes talismán para los no tan buenos pero no tan malos estudiantes, como yo. Les seguiré contando, mal que les pese.

Mientras, mi pais será arrasado desde la ideología, sí, no la gestión, el management neutro y estrictamente "objetivo" de Feij009. En lugar de gobernar una tierra desde un criterio económico, que debe ser el del mayor provecho para el mayor número de ciudadanos, lo dejaremos todo al albur del rigor del pensamiento neoliberal, ausente de estas connotaciones sociales e incómodas. Que les aproveche a los de siempre, que somos los que ahora, de nuevo, por ley de Dios, "gobernamos".

San Antonio, San Antonio nos protexa... GOD S(H)AVE THE QUEEN!

BO VERÁN amigos.

30 julho 2009

... Whatever will be, will be...

Que mellor que comenzar en inglés un post sobre a sonada enquisa sobre o galego no ensino non universitario. Este venres 31, contra as 11:00h AM, sairemos de dúbidas, e poderemos ver o que aproximadamente 190.000 pais -menos do 60%- respostaron a un inquérito mentireiro, raposeiro, feito sen garantías legais, sen control público, sen rigor metodolóxico e que, por riba, será "respectado" e "vinculante".
A estas alturas, xa tanto ten, iste goberno de "xestores" xerou na Galicia unha fenda que pouco amaño vai ter, e suporá, xa o verán, xa o dixemos, un camiño sen volta atrás para a lingua autóctona de Galicia, a lingua desprezada e doente de diglosia, que, ao revés do conto, morrerá a máns do Goliat. Iso si: non conten coa presenza do Sr. Vázquez; algúns prefiren quedar na casa co rabo entre as pernas, o choio que o amañen outros.
Mais insisto, mañá ben se verá.

23 julho 2009

Tristeza absoluta

El tiempo político que está viviendo mi país, Galicia, me asoma a una tristeza infinita, no alcanzo a ver ningún atisbo de esperanza.
La Xunta recién elegida está liderada por un político mediocre puesto al servicio de una estrategia partidaria y supra-nacional, esto es, estatal, que sólo sirve a la élites de aquí y de allá, que cada vez se confunden más. Su gobierno, los que le acompañan, y su (carencia de) proyecto nos están condenando como pueblo, y, como conclusión, nos conducirán a corto plazo a una depresión económica y social. Y no hablo sólo en términos ideológicos, simplemente hay que asomarse a las páginas de cualquier periódico honrado.
Si los que mandan son para echarse a llorar, ¡¿que decir del resto de nuestros políticos?! Unos, oportunistas y mediocres también, mucho; otros, con proyecto, con ideas, pero en la "parra". Ahora se "reanima" el tema del Estatuto pero así, "ao chou": sin calibrar la importancia trascendental que tiene el texto estatutario, que debe definir nuestro modelo de autogobierno y, por tanto también, su dimensión. ¡¿Cómo llamar a eso sino debate sobre la "identidad"?! Pues eso resulta que está vedado por poco "útil", apelando de nuevo a esa falsa huida de la "ideología": ¿hay algo más ideológico que no querer abordar, por estrictor motivos de cálculo electoral, el debate que marcará el techo de nuestra autonomía?
Ya sólo nos quedaría, entonces, la sociedad civil, que yo dividiría entre el lobby en la sombra que gobierna a nuestro Feij009, una tímida elite urbana que no acaba de saber que quiere ser, y el resto que, sin ánimo de importunar, prefieren dejarlo todo al albur del destino. Hablar de la clase empresarial gallega sería una grosería imperdonable para una persona bien educada como yo.
Así lo veo yo y así también lo ve este señor, que lo explica mejor que yo: si no me creen, léanlo, por favor, y verán que no les miento.

09 julho 2009

Cousas superficiais


E non poderá pór unha garabata este señor? Non lle dixeran que ás reunións importantes hai que ir ben vestidiño? Home, as veces hai que ir guapo aos sitios, sobre todo para negociar a financiación estatal!

Cambio de imaxe XA!

06 julho 2009

Dos alegrías

Encender mi ordenador, iniciar el Explorer y comenzar mi lectura diaria de la actualidad en la red me ha traído hoy un par de agradables sorpresas.
La primera no es de gran relevancia para lo que me suele convocar a esta disciplina del teclado: mi admirado Fermín Bouza cita este blog en una entrada de ayer domingo. No creo que se deba a la calidad literaria de este espacio, seguramente, pero siempre se agradece la cortesía, máxime en una persona de la talla del Sr. Bouza. Gracias pues, querido Fermín.
La otra agradable novedad del lunes viene, esta vez, de mano de LVdG. Mi rutina habitual consiste en comenzar el escrutinio de la prensa (electrónica) gallega por el heraldo oficial del "Reino", por supuesto sin olvidar dar un paseo por sus páginas de opinión para pulsar el tono de sus "tribunos". Bien, pues dentro de esa presunta aunque falsa equidistancia ideológica, esa supuesta neutralidad acrítica que LVdG se esfuerza por ofrecernos, un Sr. llamado Barreiro Rivas aterriza sus reflexiones en un ejercicio de coherencia y solvencia intelectual implacables dentro de este periódico que, con el paso de los meses, cada vez se parece más a un "pasquín" nacional-catolicista. Todos los lunes, también jueves, creo, y sábados suelo estar pegado a la pantalla para dar buena cuentra de sus tribunas. No obstante, si esto es lo habitual, vds. se preguntarán que supone esto de novedad: respondo.
Viene de lejos el compromiso de este señor con la lengua gallega y con el galleguismo, siempre desde una perspectiva de centro, pero con un talante profudamente progresista. No siendo algo nuevo, insisto, mi alegría mañanera de hoy viene por la lectura de su columna, que no puede llegar en mejor momento. Hasta hoy, aunque ya había "enseñado la patita", Xose Luis Barreiro no opinara de manera tan clara contra el "rebumbio" del PP en el sempiterno tema del decreto del gallego, tumbando, con ayuda de sus fundamentos de derecho, su análisis económico y su explícito compromiso galleguista, todas los "encuadres" populares (y los de sus satélites) acerca de la cuestión.
Que personas del prestigio del catedrático Barreiro, en un medio como este, y desde argumentos sólidos, pragmáticos, modernos y moderados hagan una defensa inequívoca de nuestra lengua siempre es motivo de alegría e ilusión, especialmente a tiro de lunes a las 9:00h.

02 julho 2009

Patrimonio

Dous persoeiros da cultura galega, Antón Baamonde e Manuel Bragado, acaban de pór en marcha unha iniciativa na rede en defensa do galego, nestes tempos incertos de agresións mentireiras.


Tódalas iniciativas a prol da nosa lingua, a lingua autóctona de Galicia, son poucas: vaia, xa que logo, desde aquí o meu apoio incondicional. Visiten e asinen, por favor.

26 junho 2009

Sentido común

Con todas las cautelas que siempre deben proceder en cualquier encuesta que publica un medio, lo que se traduce de los datos publicados por Xornal de Galicia esta mañana en su análisis del voto perdido por el BNG, es la simple y llana confirmación de lo que he venido repitiendo hasta la saciedad en esta bitácora: un artículo tras otro he insistido en el dislate que estaba (está) cometiendo el nacionalismo gallego con ese análisis desenfocado, ideologista y "cabezón" del estado de la "nazón" y las decisiones al respecto que se iban tomando.
También, habrán caído en la cuenta también de que he centrado mis intereses en otras cosas, uno tiene una paciencia finita y otras preocupaciones en la vida, claro, básicamente como cualquier gallego medio, así que he dado por imposible cualquier atisbo de que esta organización afronte con inteligencia política su actividad diaria. Y, la verdad, tampoco creo que las "sugerencias" del periódico "oficial" del nacionalismo, o por lo menos de una parte de él, vayan a servir para mucho. Pero, francamente, a uno le gusta acertar y tener razón, de vez en cuando. Llámenle vanidad, pero así es.
Mientras, señores del BNG, vds. a sus cosas, que Galicia seguirá a las suyas.

25 junho 2009

(Death) Metal (e 2)

Escribín a entrada anterior a semana pasada, recollendo só as miñas opinións, desde o respecto máis absoluto á folga como procedemento plenamente democrático e lexítimo de negociación colectiva. Tamén recoñecendo que, como dereito regulado, con límites definidos na norma.
Pois ben, parece ser que non andaba tan trabucado. Lean este relato, que non publicou, precisamente, LVdG.

17 junho 2009

(Heavy) Metal

Caneando, ou tentándoo, cando menos, a demagoxia, á cal téndense moitas veces cando se fala deste tipo de sucesos, cómpre rexeitar, contundentemente, os incidentes que están a acontecer co gallo das negociacións do convenio do metal en Vigo. Os traballadores, afortunadamente, contan con instrumentos legais abondos para expresar e artellar as suas reivindicacións, de aí que non veña ao caso montar a que montaron: a violencia nunca ven ao caso, vaia por diante. Pero a cousa ten máis "intrigulis", abofé.

En términos puramente tácticos, ben poucos réditos han tirar os sindicatos de todo este rebumbio: mosquean, con razón, ao persoal, extreman as posicións e afogan as posibles solucións, aínda a máis acaída para os seus representados. E, aínda por riba, despois, o que pasa, é que alguén poder asegurar que os sindicatos están na rúa só por estar o PP no goberno, e que estiveron calados os catro anos "bipartitos". Isto, que non é preciso de todo, mais tampouco incerto, ben sexa dito, pode ser aproveitado polos altofalantes desa dereita rancia e mentireira que da en explotar esas trapalladas que tanto lles rentan; porque despois disto, virá que a oposición se ergue do parlamento, que non se acepta a derrota, que está radicalizada e é bronca, e todas estas cousas que tan pouco ben lle fan a nosa democracia.


Polo ben de todos, tamén por unha mellor negociación, polo mantemento dos postos de traballo, pola mellora económica e empresarial da zona, polas garantías dos traballadores, vaian amodo, que haberán chegar a un acordo.

Que non sone isto a sumisión acrítica, ou a negociación gregaria, ollo: só pido sentido común.


(P.S.: isto tamén ven ao conto dos paifocos eses que lle andan pintando o coche a Gloria Lago. Vaia por delante, tamén, a miña condea máis absoluta, por suposto que é inadmisile recorrer á violencia para defender ou atacar unhas ideas -diametralmente opostas ás miñas- nun estado de dereito democrático. E, doutra volta, tácticamente non hai por donde o coller: non se decatarán que iso redunda no conto da imposición e a suposta valentía desta señora?)

14 junho 2009

Spinoza y la encuesta de marras

Decidir es, en último término, elegir entre opciones posibles. Esto simplemente significa que las personas, no tomamos decisiones en abstracto, no elegimos sobre la supuesta base de una libertad "metafísica". Una elección siempre va a estar determinada, condicionada, por factores que la implican, por expectativas de los actores, de los decisores, por el conjunto al que pertenece, su comunidad, su entorno. No creo que esté dando una clase magistral sobre Filosofía, sobre Ética: seguro que ustedes, mis queridos lectores, habían legado mucho antes a esta sencilla y obvia conclusión.

Siguendo este razonamiento, querría plantearles la siguiente cuestión: ¿que ocurriría si a los padres, en Galicia, o en cualquier otra comunidad española, les planteasen la posibilidad de reducir las horas de Literatura española para concentrar esa carga lectiva en materias como Tecnología, Matemáticas o Economía? Apelando a la mayor útilidad (sic), a las mejores salidas profesionales, a la practicidad, y a toda esa suerte de "verdades reveladas" y cortoplacistas, es altamente factible que la mayoría de esos padres tomasen el camino más rápido.

Muchos de los que defienden esta tramposa idea de "libertad" en Galicia, se echarían las manos a la cabeza -con razón- si a alguien se le ocurriera hacer algo parecido con cualquier asignatura de Humanidades, porque, entre otras cosas, no es verdad que las humanidades no sean prácticas, ni que sea adecuado que personas no expertas tomen decisiones acerca del curriculum educativo, por muy hijos suyos que sean. O, incluso, porque realizar estas preguntas en un entorno poco propicio a una elección independiente, bien formada, responsable, no simplista ni populista, derivaría en fiasco pedagógico de primer nivel.

Pues, todo esto, es lo que plantean nuestros amiguetes del PP con nuestra lengua. Preguntarle a los padres gallegos si prefieren una lengua útil (sic), egregia, con varios premios nobel y proyección internacional, o una discriminada históricamente, minoriotaria, idioma de labradores, marineros, gente iletrada o mano de obra en Citröen, no parece, ni lo más adecuado para los objetivos pedagógicos, ni lo más preciso ni equitativo a efectos del análisis de la información llegada de las famosas encuestas. Hacer esta maldita y maliciosa pregunta en una comunidad autónoma en la que el gallego no accede al mundo laboral, a las insituticiones, a la jurisdicción, a la sanidad, y demás etc, es, sencillamente, tramposo.

Porque la libertad no es eso, señores. La libertad es la consciencia de la determinación: es más libre ése que conoce sus limitaciones, que aquel con más opciones por las que decantarse. Y esto no lo digo yo, lo dijo Baruch Spinoza en el siglo XVII.

Esto es, va a ser, un drama, social, cultural, humano. Y de aquí se derivarán otros nuevos problemas de convivencia que, esos sí, "batasunizarán" la vida en nuestra Galicia. sólo servirá para extremar posiciones, y enfrentarnos. Porque los padres van a elegir lo mejor para sus hijos: lo que creen mejor para sus hijos, desde su responsabilidad. Y, en este proyecto, no estará el gallego, si así lo planteamos. Desde luego, esto lo sabe, lo sabía el PP cuando planteó la encuesta. Y tendrá lo que buscaba. Pero el precio será alto, altísimo.

02 junho 2009

De novo en campaña


Parece ser que Feij009 confirmou onte en Madrid que ía comezar o inquérito aos pais en só quince días. Nin manifestación, nin perigo de excisión social, nin novo SXNL nin gaitas van desviar ao Presidente da folla de ruta prometida: calquer aceno de piedade coa lingua galega, que esmorece, só fora un espellismo. A defende-lo "lince", logo.

En fin, o único que queda é que tentemos convencer a moitos pais, moitísimos más que 45.000, de que o galego debe estar presente na educación dos seus fillos. Aí estará unha das chaves argumentais, a batalla dos encuadres, dos frames na que nos vai a vida.

Por favor, os estrategas, poñan os miolos a funcionar, que boa falta nos farán.
(P.S.: graciñas a El blog de Jose Carlos pola imaxe "roubada)

01 junho 2009

El PSOE en la encrucijada

La que está montando Feij009 con el tema de la lengua –y lo que vendrá, por mucho que se imponga esa etiqueta de moderado y moderno “post-gomina”- es, sencillamente, la “somatización” institucional de esa fobia latente que siempre han sufrido las clases “pudientes” de nuestro país, y me refiero a Galicia, claro. A lomos de un PPdeG desmelenado, lo que el Presidente está oficiando es el sacrificio de la lengua autóctona de Galicia, patrocinado por la derecha, la mediática, la empresarial, la gallega, la madrileña y, diría, hasta la “cósmica”.

Esta insensatez, que, lo verán, nos dará muchos disgustos, porque ha abierto una fractura social que, en algunos casos, será insoslayable en el fututo, tendría rápido freno si en Galicia hubiese una alternativa social e institucional bien articulada. Aunque en estas recientes semanas hemos tenido la sensación de que ciertas capas de la sociedad gallega han despertado de su letargo, no contamos todavía con datos definitivos que alienten la esperanza. Sobre todo por que la presión mediática es tan fuerte, y los opresores están tan bien organizados, que cada pequeño paso que se da supone un esfuerzo enorme para esa conciencia cívica y cada vez más outsider que se está conformando en Galicia; a esto contribuyen las portadas de GB en un acto de 3.000 personas frente al silencio informativo de 40.000 almas defendiendo el gallego en la Quintana. Así, sin ayuda institucional, empresarial o mediática sólo nos queda un milagro.

Este milagro -la semántica, en este caso, está buscada- se llama PSdeG-PSOE.

Milagro, lamentablemente, porque si en entradas anteriores me dediqué a constatar que el BNG ni está ni se le espera, no por falta de compromiso u honestidad, que los tiene, sino por falta de destreza política, al PSOE hay que darle de comer aparte: fundamentalmente porque la franquicia de los socialistas españoles en Galicia, por su tradicional ambiguo compromiso galleguista y sistemática indefinición, cuando no contradicción, en cuestiones de normalización, ha amparado, de manera cobarde, seguidista y suicida, esta "violencia lingüicida" del Presidente. Milagro por que sólo si los socialistas gallegos tiran de ADN, recuerdan que en sus papeletas se han impreso los nombres de Ramón Piñeiro o Celso Emilio Ferreiro, y asumen su compromiso federalista, socialdemócrata y galleguista podremos estar salvados. Sólo si renuncian a la hipótesis de las encuestas, sólo si toman partido, sólo si dejan de esperar el fallo del contrario, sólo si dan la batalla, saldremos de esta. Si no, visto lo visto -y perdonen la expresión- estamos jodidos.

Este ejercicio de cordura y coherencia política, seguro, daría buenos réditos al PSOE en las urnas. Pero si este es el momento perfecto para sellar un compromiso firme con el pueblo gallego, también lo es para un "pacto con el diablo". Vean lo que digo: Jesús Vázquez -el conselleiro- busca el consenso educativo con el tema del desguace del decreto. Si ya se han sumado algunas organizaciones de representación educativa (CONGAPA, CECE) ahora pide que el PSOE se sume tendiéndole la mano para un pacto al respecto.

¿Qué camino tomarán los socialistas? Ahí está la encrucijada. Seguro que veremos idas y venidas en los próximos días, la emoción está asegurada, pero sería de ingenuos ensayar una predicción precisa al respecto, por desgracia.

19 maio 2009

Anomalías

Frente a la idea del nacionalismo español de que el gallego, o cualquiera de las otras lenguas “periféricas”, son una anomalía en un país “naturalmente” castellano –al que, inexactamente, llaman español, como si las otras lenguas no lo fueran también-, frente a la idea de que las lenguas autonómicas, diferentes de la “nacional”, son un capricho de independentistas fascistoides, lo que yo considero verdaderamente anómalo es que haya gallegos que no quieran que el gallego, hablado con normalidad por más del 60% de la población en Galicia, no sea una lengua presente en la educación, en la administración o en la vida pública en igualdad -por lo menos- con el castellano. Y cuando digo derechos, no me refiero a algo nominal, sino a la posibilidad real de vivir íntegramente en gallego: no soy capaz de entenderlo. Han pasado ya muchos años de democracia, y sigo sin ser capaz ni de planteármelo; no entiendo que las abuelas, a estas alturas, sigan hablándoles castellano a sus nietos, aislándolos, como en cuarentena, de escuchar el idioma de los “pailanes”.
Esto sí que es una anomalía.
¿Podremos invertir esta situación? No lo sé, la verdad; en poco tiempo ya ni las abuelas hablarán gallego.

13 maio 2009

A contrapié

Lejos de aprovechar los años que lleva en el congreso en Madrid, el BNG se ha dedicado a hacer discursos erráticos y a sacar poco partido real de su situación de "bisagra"en el parlamento estatal, no digamos de sus coaliciones en Galicia. Pero, sobre todo, no ha convencido a nadie de que tiene un proyecto serio y que le puede plantar cara, políticamente, a cualquiera. Comparen vds., sin ir más lejos, la prestancia de Duran i Lleida con la insignificancia de un Jorquera opaco, sin brillo.
Pues bien, sería bueno que el BNG supiera aprovechar las oportunidades que, por el momento, le brinda su situación insitucional -digo por el momento por que la marginalización empezará a partir de las municipales, al tiempo- para convencer a los gallegos de que pueden gobernar por que saben hacerlo y por que proponen medidas entendidas y compartidas por la ciudadanía, a "clase traballadora" e as outras, que también son de Dios.
Ayer, mientras el resto de partidos con posibilidades de gobernar, a nivel estatal o autonómico, se esforzaban en trenzar un discurso orientado a aportar soluciones para paliar los efectos de la crisis, al santo de Jorquera lo que se le ocurre es pedirle a ZP que garantice el respeto al gallego, pobriño del, perseguido en su nazón. Saben de mi compromiso con la lengua gallega; conocen mi explícita defensa de la normalización lingüística entendida como discriminación positiva, de ahí que entenderán por que digo esto: ¡no es el momento!. ¿¡No se darán nunca cuenta!? ¿No serán capaces, ni siquiera de intuir, el mecanismo que opera en el gallego medio, que vota a Feij009 y se traga la bazofia de Galicia Bilingüe? Hagan un ejercicio de responsabilidad política y presenten medidas contra la crisis. Vds., que tienen economistas brillantes entre sus filas, asuman entonces ese compromiso, hagan pedagogía, pero sean realistas, trabajen para lo que la ciuidanía pide y necesita, y ella sabrá recompensarles (electoralmente, digo, no con trajes del Milano). No se empeñen en decirle a los paisanos, a los profesionales lo que tienen que hacer o pensar, no caigan de nuevo, en el mismo error.
Desde luego que el gallego se muere, desde luego que este domingo todos tenermos que salir a al calle. Pero el Debate del Estado de la Nación es otra cosa. Céntrense, por Dios.