Comentaba noutros post previos que a situación límite do galego esixe medidas urxentes. A dificultade, desta volta, é que, ademáis da negativísima coxuntura política e social, xa non hai marxe para o erro. De aí que haxa que enxergar unha estratexia que cualle de forma clara na cidadanía, tanto galego-falante como "sensible" ao galego, e, sobre todo, que non sexa entendida como algo "imposto".
Os resultados electorais ou un superficial pulso a opinión da rúa demostran sen moitos paliativos que a xente entende que o enfoque normalizador da anterior Xunta foi "agresivo" e que lesiona as "liberdades" (sic) de pais e cidadáns. Xa sei dabondo que, desde unha perspectiva seria e "científica", isto non ten xeito nin maneira, pero, como di aquel, éche o que hai: podemos seguir falando de mapas sociolinguísticos, deturpación, reintegracionismo, e todas esas "trapalladas" -en sentido figurado, digo- ou sermos pragmáticos e entender, dunha santa vez, que isto non é Catalunya.
Pois pensando nisto -extraños os mecanismos do cerebro humano- veuseme a cabeza o aikido (xuro que non adoito mirar as pelis de Steven Seagal), unha arte marcial nipona que, máis que en bater no rival, consiste en aproveitar a súa enerxía para tumbalo e vencelo; esto, aínda que non o crean, ten relación co que falabamos antes: sendo realistas, temos que asumir que algunhas das teses de Galicia Bilingüe teñen convencido a moitos galegos. Porén, penso que non vai rendible -non o ten sido- unha extratexia de confrontación, posto que a apelación a esa suposta "liberdade" ten demostrada a su eficacia, e ir na súa contra pode significar, para o cidadán de a pé, sermos uns "inquisidores da liberdade". Por tanto, pensemos no aikido e, aproveitando o traballo feito por GB, sigamos a estela do Bilinguísmo, máis desta volta, "real".
Qué supón isto?
Asumir con plena naturalidade o bilinguismo, rexeitando a idea dunha normalización "retroactiva" que proxecte a nostalxia dunha Galicia monolingüe.
Defender o pluralismo linguístico e a liberdade, e para iso asegurar, xa que logo, o ensino e a posibilidade "real" de viviren en galego.
Esixir ás forzas "non nacionalistas" a seren máis galeguistas, ao xeito "piñeirista" (un partido naciolista ou todos os partidos un pouco galeguistas?), véndose na obriga de aceptar sen remudas os plantexamentos de mínimos.
Convertir ao BNG, ou o que fique deles, nun partido que asuma as teses do bilinguismo tamén, mutatis mutandi do anterior, co cal desactivaríamos os ataques dos amigos de GB.
Nada máis, e nada menos, que normalizar o bilinguismo. De vez.